bekymringar, oppfinningar, bittelitt alkohol

I starten av eit nytt skuleår med kun nye mennesker og nye fag, er det rein fornuft å syne rimelig stor deltakelse i fadderveka. Dette er nesten utelukkande på grunn av sosialisering for min eigen del, men om alkohol skulle vise seg å kome med i biletet seier eg sjeldan nei takk til eit par øl. Så her strevar eg og brukar omlag all tid på å kommunisere med folk i klassa, venne meg til tanken på heile Drammen; og opp i det heile også forsøke å ikkje underernere meg sjølv noko hensynslaust. Eit vanskelig oppdrag.

Sjølv om eg ikkje har noko som helst slags problem med å fylle alle dagane mine med nødvendigheiter og aktivitetar, dukkar det stadig opp små og store bekymringsmoment. Det aller beste, og også på ein måte enklaste, er å ta seg av problemet, kva det enn skulle vere, akkurat der og då. Bli ferdig med det. Sjølv dei bittesmå problema. Men kvifor gjer eg det ikkje, då? Må det alltid verke så tiltrekkande å utsetje ting? Eg veit veldig godt med meg sjølv at denne egenskapen til å lesse opp ting i enorme tårn som druknar meg i nipseproblem ein gong kjem til å få meg til å eksplodere. 

Det eg vil fram til er rett og slett å rette meg til alle oppfinnarar der ute, dei som er flinke både på logikk og kreativitet; her er ei utfordring: ver så snill å finne opp ein bekymringssorterar til meg. Gjerne med innebygd papirkorg. På førehand takk.

 

Dagens outfit: dongeribukse, dongeriskjorte, ilovenewyork-tskjorte
Dagens alkoholinntak: ei Lade Gaards "lys hvete"-øl, ei boks med mojito
Dagens spørsmål: om du skulle ha valt; ville du ha bekymra deg for mykje eller for lite?

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

hits