Luksusproblem

Etter ha sett filmen "monster" som avbrekk fr lesinga til mi "grusomme" oppgveinnlevering forstr eg kor utruleg naiv eg kan vere av og til. Eg har deppa og fortvila noko inderleg over at eg ikkje har kome inn p mitt aller hgste nske om skuleplass - sjlv om eg eigentleg var innstilt p f avslag. Og det faktum at eg ikkje er heilt sikker p om eg fr bu p samme plass som kjrasten min til hausten, eller hausten etter der, og kanskje etter det; gjer ofte at eg ikkje fr sove skikkelig.

Men herregud, han er jo min. Eg har jo nokon (den beste for meg). Og eg har gode karakterar. Og framtidsutsikter. Og ambisjonar, og eg har all grunn til prve n dit eg vil; fordi eg er blant dei best stilte menneska i heile verda. Eg kan velge vrake mellom alle tenkelige utdanningar og jobbar. Eg slepp bekymre meg for konomi, s lenge eg held forbruket p eit kun smtt lukerist niv.

Eg vart fdd heldig. Det har skjedd s fantastiske ting i livet mitt (allereie i ein alder av 19 r) at eg ikkje lenger klarar tru p tilfeldigheiter. Av og til m eg berre ta meg sjlv i nakken og minne meg p at eg slett ikkje har det grusomt. Nokre gongar trengs det eit alvorleg hardt perspektiv for minne meg p det. Og det er eigentleg litt flaut, for det burde ikkje vere vanskelig. Det er vel kanskje fordi enn har lett for samanlikne seg sjlv med menneska rundt seg.

Om nokon kunne tenkje seg sl til meg med ei pute no og d og seie "HUSK PERSPEKTIVET", hadde det vre fint. P frehand takk.

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

hits