Ja, det er enda ei av dei nettene. Dei nettene der eg vert sitjande oppe "enda litt lenger" berre fordi eg endelig er ferdig med det som MÅ gjerast. Alt drittet. Eg burde sove, men eg klarar ikkje. Eg treng meir tid til å gjere ingenting. Til å surfe og sjekke facebook og lese teite artiklar og sjå rundt i rommet av og til for å sjekke om noko har forandra seg i løpet av dei siste ti minutta.
Fy flate så mange slike netter det har blitt etter kvart.
No vil eg på eventyr. Desverre ser det ut som om eg må lage mitt eige, og det frå grunnen av. Nokre gonger er hovudet mitt så fult at det vert for slitsomt å skulle lage slike eventyr. Då tenkjer eg "stygge verden" i nokre lange sekund, før eg skyv vekk depresjonen og innstiller meg på at eg SKAL KLARE EIT TIL. Så lagar eg eit slik eventyr. Denne gongen skal eg til og med forsøke å dokumentere det.
På veggen min heng det eit gammalt postkort med eit fotografi av eit tred. For nokre dagar sidan var eg ute i skogen for å ta naturbileter. Av og til synes eg at naturen kan vere grusomt kjedelig, men det er berre før eg gir meg sjølv sjansen til å sjå. Etter ei stund kom eg over denne stien:
Den fører til ei verd utanfor, men ikkje ei slik som har andre slags skapningar og der alle går på regnboger og et fuckings makronar. Nei, dette er ein portal til ei anna tid. Når du passerar grensa kjenner du ei kjølig hinne av luft før du plutselig står bak eit fossefall. På den andre sida ser du denne plassen slik som den var før menneska kom til verda. Alt er djupblått av mørket. Jorda er ikkje enno nær nok til at sola kan gje det samme lyset som den gjer i den "verkelege tida". Her er så stille at det pip i øyrene. Det einaste du kan høre er fossen, kulda og einsemda. Alt er tomt og du føler deg aleine.
Nokre meter lenger nede ved elvebreidda står det ein stor, rar stein. Den er merkeleg godt slipt i ei sylinderform, og på toppen av den ser du den første antydninga til ein varm fargetone. Eit felt har blitt farga blodraudt. Du strekkjer fram handa plasserer den forsiktig over det raude feltet. Først skjer det ingenting. Det går fem sekund. Plutselig byrjar bakken å riste voldsomt, du må klamre deg fast til steinen for å ikkje falle. Vatnet i fossen renn vekk frå landskapet og etterlet seg ein dal av våte steinar. Himmelen vert stadig lysare, og i det du snur blikket oppover mot fossefallet, skimtar du ein glokvit kant som veks i ei faretruande hastigheit mot deg. Det er sola som nærmar seg.
Der står du, lamslått. Eit vitne til tidenes første soloppgang.
No kan eg sove.
