wavingatcars

Tidenes overskrift.

Eit frampeik på utfalding av kjedsomheit, eller for å bruke eit langt vakrare og mindre døllt ord; uvissheit. Over kva eg no skal gjere. Har tilbragt store delar av dagen på å sløve i sola på trampolina saman med Antonia, men etter ho for har eg lese i matteboka. Eksamen på fredag, haha. Hahhahahha. Ikkje bra.

Slik ser eg ut i dag:

Hadde høge sko på skulen i dag, det føltes bra. Av og til treng eg slike hælar, dei løftar meg opp både fysisk og mentalt. Vil stadig ha fleire, om nokon kjem over desse nært Volda-området er det berre å sei ifrå:

Ellers er her alt for varmt og alt for fint ver. Eg veit at det ikkje eigentleg er lov til å syte over slike ting, men eg har fått mi dose friheit i dag og eg likar ikkje å dosere slike ting. Eg er ein fugl i eit bur. På den andre sida skal det verte uendelig deilig å bli ferdig med alt det nonsenset av matematikk som eg no vert tvinga til å prente inn; tenk at eg snart skal få legge det frå meg for alltid og ALDRI måtte ta det i bruk igjen. JA, eg er ein av dei personane som påstår at potensregresjonar ikkje kjem til nytte seinare i livet. Kall meg ein syndar. Her er ein eigenlaga statistikk som begrunnar mi meining:

Eg kan lage grafar, addere, subtrahere, multiplisere og forstå meg på geometriske mønster. Det er det eg treng, og det er det eg kan :)

Har fått avslag på begge søknadane mine på Kunsthøgskulen i Bergen.

No skal eg faen meg vise jævlane. Their loss.

Alle bileta er lenka til Ben Trovato-bloggen, der eg fann dei.

SJÅ SÅ FIN EG HADDE VÅRE SOM ERSTATNING FOR MODELLEN

Back to life.

Når eg ikkje let meg ha lyst på viktigare ting.

Genser i bakgrunnen: Wildfox
Stripete topp, Blomstrete kjole, blondetopp: Topshop
Armband og ringar: Bjørg Jewellery
Teikneseriesko: Jeffrey Campbell for Blackmilk 
Pegasusbadedrakt: Blackmilk
Denimbluse: Motelrocks
Blå sko: Miu Miu
Veske: Proenza Schouler

Ikkje drikk når du savnar nokon.

Men ikkje gjer noko anna heller.

Ja, det er enda ei av dei nettene. Dei nettene der eg vert sitjande oppe "enda litt lenger" berre fordi eg endelig er ferdig med det som MÅ gjerast. Alt drittet. Eg burde sove, men eg klarar ikkje. Eg treng meir tid til å gjere ingenting. Til å surfe og sjekke facebook og lese teite artiklar og sjå rundt i rommet av og til for å sjekke om noko har forandra seg i løpet av dei siste ti minutta. 

Fy flate så mange slike netter det har blitt etter kvart. 

No vil eg på eventyr. Desverre ser det ut som om eg må lage mitt eige, og det frå grunnen av. Nokre gonger er hovudet mitt så fult at det vert for slitsomt å skulle lage slike eventyr. Då tenkjer eg "stygge verden" i nokre lange sekund, før eg skyv vekk depresjonen og innstiller meg på at eg SKAL KLARE EIT TIL. Så lagar eg eit slik eventyr. Denne gongen skal eg til og med forsøke å dokumentere det.

På veggen min heng det eit gammalt postkort med eit fotografi av eit tred. For nokre dagar sidan var eg ute i skogen for å ta naturbileter. Av og til synes eg at naturen kan vere grusomt kjedelig, men det er berre før eg gir meg sjølv sjansen til å sjå. Etter ei stund kom eg over denne stien:

Den fører til ei verd utanfor, men ikkje ei slik som har andre slags skapningar og der alle går på regnboger og et fuckings makronar. Nei, dette er ein portal til ei anna tid. Når du passerar grensa kjenner du ei kjølig hinne av luft før du plutselig står bak eit fossefall. På den andre sida ser du denne plassen slik som den var før menneska kom til verda. Alt er djupblått av mørket. Jorda er ikkje enno nær nok til at sola kan gje det samme lyset som den gjer i den "verkelege tida". Her er så stille at det pip i øyrene. Det einaste du kan høre er fossen, kulda og einsemda. Alt er tomt og du føler deg aleine.

Nokre meter lenger nede ved elvebreidda står det ein stor, rar stein. Den er merkeleg godt slipt i ei sylinderform, og på toppen av den ser du den første antydninga til ein varm fargetone. Eit felt har blitt farga blodraudt. Du strekkjer fram handa plasserer den forsiktig over det raude feltet. Først skjer det ingenting. Det går fem sekund. Plutselig byrjar bakken å riste voldsomt, du må klamre deg fast til steinen for å ikkje falle. Vatnet i fossen renn vekk frå landskapet og etterlet seg ein dal av våte steinar. Himmelen vert stadig lysare, og i det du snur blikket oppover mot fossefallet, skimtar du ein glokvit kant som veks i ei faretruande hastigheit mot deg. Det er sola som nærmar seg. 

Der står du, lamslått. Eit vitne til tidenes første soloppgang. 

No kan eg sove. 

Det har eg faktisk alltid våre. Av og til er det ikkje like gøy. Men det er nok mest min feil; eg trur ikkje at eg passar til å passe inn nokon plass. Men eg er i alle fall eit menneske som passar veldig godt til å ikkje passe inn! Det er og blir min plass, og eg er litt glad for å ha funne han, eigentleg. Sjølv om den er litt utanfor ringen.

Det høyres kanskje rart ut, men i dag fekk eg bekrefta denne svært omtalte teorien. Det gjekk nemlig sjukt dårlig på prøveeksamensframføringa mi i dag, men no merkar eg at eg bryr meg langt mindre enn dei første par timane etter eg fekk høyre vurderinga. Ein teori eg derimot ikkje støttar, er at det alltid hjelp å snakke om ting. Eg har nemlig ikkje fortald kva karakter eg fekk, ikkje til nokon. For det er ein karakter eg misslikar, og ved å fortelje andre om den kan det berre skje to ting:
1 - Andre vert sure fordi dei meinar at karakteren er "dritbra". Men det er den ikkje, for eg har faktisk jobba nok til å fortene meir; dermed har eg faktisk lov til å vere missnøgd.
2 - Andre syns kjempesynd på meg og seier at dei forstår, men så gjer dei faktisk ikkje det. Desse menneska er nemleg lagt betre enn meg og oppnår stadig karakterar som eg berre kan drøyme om, og sjølv er dei ikkje er nøgde med 6-.

Så, uansett reaksjon slår det berre ut negativt, og eg ser ikkje korleis det hjelp, eller kvifor alle må mase om å snakke heile tida. Enkelt!

Følgjande, derimot, har absolutt gjort sitt til å betre dagen min frå klokka to og utover:
- Skype med verdas beste kjærast som ikkje ein gong spurde om karakteren men sa han synes eg var flink uansett
- Ettermiddagssøvn
- Russebilfiksing med bekymringslause tauser som tek livet som det kjem, og synes det er heilt ok å snakke om youtubevideoar sjølv om vi eigentleg burde jobbe oss i hel for å klare å fullføre bilen
- Gå på besøk til Ida og Lars og sjå Sherlock Holmes
- Oppdage at Karlsvogna var plassert akkurat nøyaktig midt oppe på himmelen når eg var på veg heim
- Cartoonieskjeks til kveldsmat

Norsktentamen i morgon. Ok.

Eg tenkjer for mykje. Alt for mykje, spesielt på ting som eg absolutt ikkje burde tenke på - kanskje ikkje i det heile tatt. I dag tenkjer eg på tid, og kvifor den sjeldan vil spele på lag med meg. Eg tenkjer på hjarter; og kva samanheng det psykiske hjartet har med det fysiske. Nokre gongar verkar det som om dei heng saman som siamesiske tvillingar. Kanskje går det an å operere dei frå kvarandre. Men då vil kanskje begge delane ende opp med noko defekt.

Så tenkjer eg på krybbedaud. Eg har brukt den siste halvtimen til å lese om personlege erfaringar med det, men klarer liksom ikkje å setje meg inn i det; det vert for vondt for min verden. Men det gjer på en veldig rar måte litt godt også, å vite med meg sjølv at noko slikt ikkje har hendt meg enda. Det gir meg ein grunn mindre til å synes synd på meg sjølv.

Dette bilete hjelp litt:

Ha ein fin dag. Eg prøvar. Faktisk.

Før du les dette innlegget er det to ting du må vite:
- Manga = Japansk-inspirerte teikneserier, kun stillbileter
- Anime = Japansk-inspirerte animasjonsfilmar 

I løpet av dei siste par åra har eg hatt eit relativt avslappa forhold til anime. Før det hadde eg ei ganske ekstrem periode der eg jakta rundt på pockets, las manga på nettet og såg animefilmar på piratsider. Men det var heilt greit, sjølv om eg etter kvart har blitt meir klar over kor ufattelig mykje arbeid det ligg bak å produsere berre ei enkelt episode, passar sjangeren liksom litt til å laste ned ulovelig.. Veit ikkje heilt om eg tør å gå nærmare inn på dette, vil ikkje risikere å støyte Olav.

Den serien eg var aller mest opphengt i, heitte Ranma 1/2. Den handlar basically om ein gut som fell ned i ei magisk kilde og får ein forbannelse over seg, som gjer at han vert omskapt til ein kvinnelig versjon av seg sjølv kvar gong han får kalt vatn over seg. Han kan "skifte tilbake" ved å helle varmt vatn over seg. Faren hans fell også ned i ei slik kilde, men han vert omdanna til ein panda. Far og son flyttar inn hos ein gammal ven, ein mann som driv eit treningssenter og "tilfeldigvis" har mange smellfine døtre. Serien involverar også ein minigris, ein pervers gnom og ein motstandar utan geografisk retningssans. 

Kva eg ikkje likar med anime:
- At 90% av figurane har stygt hår
- At mesteparten føregår på høgfrekvent japansk
- At det alltid er med minst ein sentral person med ei veldig pervers personligheit

Kva eg likar med anime:
- Dei usannsyenlig dårlig proposjonerte men likevel guddommeleg fantastiske kvinnefigurane
- Kampsporten som vert presentert
- Dei fengande introlåtane 

Eg veit ikkje heilt kvifor eg slutta å interessere meg så brennande for anime. Kanskje er det fordi eg ikkje har tid til å verte hekta på serier med so usannsyneleg mange sesongar (dei fleste seriane som får skikkelig gjennomslag produserast i drøssevis), eller kanskje er det fordi eg er redd for å ende opp slik som dette:

Dagens lesarspørsmål!!!:::
Er du redd for å ende opp slik?